Stabilizacja osuwiska – kluczowy etap przygotowawczy
Kluczowym etapem robót było uprzednie zabezpieczenie niestabilnego podłoża. W tym celu wykonano palisadę z pali CFA, która stworzyła trwałą konstrukcję oporową. Całość zwieńczono żelbetowym oczepem pełniącym funkcję muru oporowego. Zastosowane rozwiązanie pozwoliło skutecznie ustabilizować osuwisko i zapewnić bezpieczne warunki do prowadzenia dalszych prac budowlanych.
Nietypowe posadowienie zbiornika
Dopiero po wykonaniu zabezpieczeń możliwe było przystąpienie do zasadniczych robót ziemnych. Charakterystyczną cechą zbiornika ZBR‑3.1 jest jego nietypowe, zróżnicowane posadowienie – część obiektu zlokalizowana została w wykopie, natomiast pozostała część powstała na nasypie wykonanym na wcześniej zrealizowanej palisadzie. Takie rozwiązanie konstrukcyjne jest przykładem elastycznego dostosowania projektu do wyjątkowo skomplikowanych warunków terenowych i geologicznych.
Retencja i kontrola wód opadowych
Zbiornik pełni kluczową rolę w systemie odwodnienia drogi ekspresowej. Odpowiada za retencję oraz kontrolowane odprowadzanie wód opadowych, ograniczając ich maksymalne przepływy do wartości bezpiecznych dla naturalnych odbiorników. Objętość czynna zbiornika wynosi około 1539 m³, co umożliwia skuteczne magazynowanie wód w czasie intensywnych opadów deszczu.
Dodatkowego kolorytu i niemal monumentalnego charakteru nadaje obiektowi jego położenie na stromych zboczach jaru, nad którym przebiega trasa S19. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się estakada ES‑17 – imponujący obiekt inżynierski o znacznej długości i wysokości, który dodatkowo podkreśla skalę i złożoność całego przedsięwzięcia.
Zbiornik retencyjny ZBR‑3.1 jest więc nie tylko istotnym elementem infrastruktury odwodnieniowej, lecz także przykładem zaawansowanej inżynierii, w której harmonijnie połączono rozwiązania hydrotechniczne i geotechniczne, skutecznie dostosowując projekt do wyjątkowo trudnych warunków terenowych.
Źródło informacji: Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział Rzeszów
